Tradycyjny mur pruski jest ustrojem szkieletowym, w którym konstrukcję nośną stanowi szkielet drewniany – na sam początek z drewna dębowego, później także z drewna iglastego. Przestrzeń między elementami szkieletu jest wypełniona materiałem niekonstrukcyjnym, jak mieszanina słomy, gliny i odpadów drzewnych, bądź również cegłą. Wypełnienie pełni funkcję stabilizującą i usztywniającą.
W strefie poza elementami nośnymi są sytuowane otwory drzwiowe i okienne. Głównymi detalami szkieletu nośnego są belki poziome – podwaliny i oczepy, między którymi są rozpięte belki pionowe – słupy. Dla przejęcia sił poziomych są konieczne skratowania, tworzące nieodkształcalne pola trójkątne.

Wizualny fenotyp konstrukcji szachulcowej stanowi siatka konstrukcyjna z pól kwadratowych i prostokątnych oraz dodatkowo z elementów przekątnych.
Wystające głowice belek , a oprócz tego ręcznie wykonywane detale złączy (czopy, wręby, złącza na nakładkę) są w różnych regionach w różny sposób obrabiane i ozdabiane. Do powszechnych zastosowań konstrukcji szachulcowej zalicza się budynki jedno- lub wielokondygnacyjne, w których każda kondygnacja stanowi sama w sobie zamkniętą całość. Układ elementów w rzucie jest ściśle konkretny; przekroje belek nośnych mają kształt kwadratu.

Nowe budynki w konstrukcji szachulcowej są dzisiaj wznoszone tylko sporadycznie. Znajomość problematyki dotyczącej ich konstrukcji ma znaczenie przede wszystkim w konserwacji zabytków , a ponadto w pracach modernizacyjnych.